ﺷﺐ ﻋﺎﺷﻮﺭﺍ ﺷﺐ ﻣﻌﺮﺍﺝ ﺑﻮﺩ ﻳﻚ ﺩﻧﻴﺎ ﺷﺎﺩﻯ ﻭ ﺑﻬﺠﺖ ﻭ ﻣﺴﺮﺕ ﺣﻜﻤ ﻔﺮﻣﺎ ﺑﻮﺩ. ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺭﺍ ﭘﺎﻛﻴﺰﻩ ﻣﻰ ﻛﺮﺩﻧﺪ ﻣﻮﻫﺎﻯ ﺑﺪﻧﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﻰ ﺳﺘﺮﺩﻧﺪ، ﺍﻧﮕﺎﺭ ﻛﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ ﺟﺸﻦ ﻭ ﻣﻬﻤﺎﻧﻰ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﻰ ﻛﻨﻨﺪ. ﺧﻴﻤﻪ ﺍﻯ ﺑﻮﺩ ﻧﺎﻡ ( (ﺧﻴﻤﻪ ﺗﻨﻈﻴﻒ ) ) ﻛﺴﻰ ﺩﺭ ﺩﺍﺧﻞ ﺁﻥ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺧﻮﻳﺶ ﺑﻮﺩ ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺧﻴﻤﻪ ﻧﻮﺑﺖ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﻧﺪ ﻳﻜﻰ ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﻛﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ ( (ﺑُﺮَﻳﺮ) ) ﺍﺳﺖ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻣﺰﺍﺡ ﻭ ﺷﻮﺧﻰ ﻣﻰ ﻛﻨﺪ ﺁﻥ ﻓﺮﺩ ﺑﻪ ﺑﺮﻳﺮ ﻣﻰ ﮔﻮﻳﺪ: ﺍﻣﺸﺐ ﻛﻪ ﺷﺐ ﻣﺰﺍﺡ ﻧﻴﺴﺖ! ﺑﺮﻳﺮ ﺟﻮﺍﺏ ﻣﻰ ﺩﻫﺪ: ﻣﻦ ﺍﻫﻞ ﻣﺰﺍﺡ ﻧﻴﺴﺘﻢ ﻭﻟﻰ ﺍﻣﺸﺐ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺰﺍﺡ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻢ! ﺁﻥ ﺷﺐ ﺍﺯ ﺧﻴﻤﻪ‌ﻫﺎ ﺻﺪﺍﻯ ﺻﻮﺕ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ ﺫﻛﺮ ﻭﺩﻋﺎ ﺯﻳﺎﺩ ﺷﻨﻴﺪﻩ ﻣﻰ ﺷﺪ. ﺁﻭﺍﺯ ﺧﻮﺵ ﺁﻥ ﺑﻠﺒﻠﺎﻥ ﺧﻮﺵ ﺍﻟﺤﺎﻥ ﻓﻀﺎ ﺭﺍ ﭘﺮﻛﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﺑﻄﻮﺭﻯ ﻛﻪ ﻭﻗﺘﻰ ﺩﺷﻤﻦ ﺍﺯ ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺧﻴﻤﻪ ﻫﺎﻯ ﺍﻳﻦ ﻣﺴﺘﻐﻔﺮﻳﻦ ﻭ ﺗﻮﺑﻪ ﻛﻨﻨﺪﮔﺎﻧﻢ ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻋﺒﻮﺭ ﻣﻰ ﻛﺮﺩ، ﻣﻰ ﮔﻔﺖ: ﺍﻧﮕﺎﺭ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﺧﻴﻤﻪ‌ﻫﺎ ﻟﺎﻧﻪ ﺯﻧﺒﻮﺭ ﻋﺴﻞ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻨﺴﺎﻥ ﻳﺎﺭﺍﻥ ﺣﺴﻴﻦ (ﻉ ) ﺩﺭ ﺷﺐ ﻋﺎﺷﻮﺭﺍ ﺑﺎ ﭘﺮﻭﺭﺩگار ﺧﻮﻳﺶ خلوت ﻛﺮﺩﻩ ﻭ ﺭﺍﺯ ﻭ ﻧﻴﺎﺯ ﻣﻰ ﻛﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩ توﺑﻪ ﻣﻰ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ. ﺁﻧﻮﻗﺖ ﺁﻳﺎ ﻣﺎﻧﻴﺎﺯﻯ ﺑﻪ ﺗﻮﺑﻪ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ؟ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻣﺎ ﺑﻰ ﻧﻴﺎﺯ ﺍﺯ ﺗﻮﺑﻪ؟ ﺣﺘﻰ ﺣﺴﻴﻦ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ ﻣﻰ ﻓﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻣﻦ ﺍﻣﺸﺐ ﺭﺍ ﻣﻰ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺷﺐ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﻭ ﺗﻮﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﻫﻢ ﺗﺎ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻪ ﻣﺎ؟!

نام کتاب:حکایت ها و هدایت ها در آثار شهید مطهری نوشته: محمد جواد صاحبی